The Inventory Becomes a Public EmergencyDe inventaris wordt een publieke noodsituatie

Explosions tore through a military base in Viacha, Bolivia, leaving people dead, injured and missing. Behind every preliminary total stood somebody waiting for a name. Officials described stored explosive material; the precise responsibility still required investigation.

Institutions like to call such places secure, a word that sounds reassuring until it becomes a question. The families had no use for administrative vocabulary. They needed answers and survivors.

The machinery of explanation, so often maintained more carefully than the machinery itself, had only just begun to turn.

Explosies verwoestten een militaire basis in Viacha, Bolivia, met doden, gewonden en vermisten als gevolg. Achter elk voorlopig totaal stond iemand die op een naam wachtte. Functionarissen spraken over opgeslagen explosieven; de precieze verantwoordelijkheid moest nog worden onderzocht.

Instellingen noemen zulke plekken graag veilig, een woord dat geruststellend klinkt tot het een vraag wordt. De families hadden niets aan bestuurlijke woordenschat. Zij hadden antwoorden en overlevenden nodig.

De machine van de uitleg, vaak beter onderhouden dan de machine zelf, was net begonnen te draaien.