Hope Refuses to Respect the DeadlineHoop weigert zich aan de deadline te houden
Late rescues sustain hope after Nepal’s devastating floodsLate reddingen houden de hoop levend na de verwoestende overstromingen in Nepal
In Nepal, rescuers were still finding survivors long after hope had supposedly become unreasonable. A woman was pulled from her buried home; workers emerged from hydropower tunnels. The disaster had produced immense lists of missing people and an urgent need for equipment. Yet a list is not a verdict.
The experts, officials and exhausted families all had reasons to fear the worst. Beneath the mud, life occasionally declined to cooperate with the conclusion.
It was a useful rebuke to certainty, delivered in a voice almost too faint to hear.
In Nepal vonden reddingswerkers nog overlevenden lang nadat hoop zogenaamd onredelijk was geworden. Een vrouw werd uit haar bedolven huis gehaald; arbeiders kwamen levend uit tunnels van een waterkrachtcentrale. De ramp had enorme lijsten van vermisten opgeleverd en een dringende behoefte aan materieel. Maar een lijst is geen vonnis.
Experts, functionarissen en uitgeputte families hadden allemaal redenen om het ergste te vrezen. Onder de modder weigerde het leven af en toe mee te werken aan de conclusie.
Een nuttige terechtwijzing van zekerheid, uitgesproken met een stem die bijna te zacht was om te horen.
Poll What deserves the last word?Wie verdient het laatste woord?