Amsterdam Takes Ten Years to Discover That Bicycles Need Bicycle LanesAmsterdam heeft tien jaar nodig om te ontdekken dat fietsen fietspaden nodig hebben

Amsterdam has officially completed its seven kilometre Binnenring cycling route, a project that began in 2016 and somehow required ten years to finish. In a city where bicycles outnumber common sense in municipal planning meetings, authorities have finally managed to provide cyclists with something resembling a continuous route.

The achievement was celebrated with considerable enthusiasm, presumably because several officials involved were still alive to witness it. The decade long project involved redesigning streets, improving intersections and reducing space for cars.

Apparently, moving a few traffic lanes requires the same administrative determination as constructing an international airport, only with considerably more discussions about pavement. Even better, the Dutch Cyclists' Union has already pointed out that parts of the supposedly completed route remain too narrow.

Ten years of planning, construction and consultation, and Amsterdam has successfully produced a bicycle lane that occasionally struggles to accommodate bicycles. One imagines the endless meetings, expensive consultants and carefully organised public consultations required to discover that cyclists dislike being hit by cars.

The municipality calls it progress. Fair enough. A child born when construction started could now be cycling to school on the finished route.

Provided, naturally, there is enough room.

Amsterdam heeft de Binnenring officieel af, een fietsroute van zeven kilometer waaraan in 2016 werd begonnen en die op de een of andere manier tien jaar nodig had. In een stad waar fietsen in gemeentelijke overleggen talrijker zijn dan gezond verstand, is het eindelijk gelukt fietsers iets te bieden wat op een doorlopende route lijkt.

De mijlpaal werd met flink wat enthousiasme gevierd, vermoedelijk omdat een aantal betrokken ambtenaren het nog mocht meemaken. Het project van tien jaar omvatte het herinrichten van straten, het verbeteren van kruispunten en minder ruimte voor de auto.

Een paar rijstroken verplaatsen vraagt kennelijk dezelfde bestuurlijke vastberadenheid als een internationale luchthaven bouwen, alleen met aanzienlijk meer discussie over stoeptegels. Nog mooier: de Fietsersbond heeft al laten weten dat delen van de zogenaamd voltooide route nog te smal zijn.

Tien jaar plannen, bouwen en inspraak, en Amsterdam heeft met succes een fietspad gemaakt waar fietsen soms nauwelijks op passen. Je ziet de eindeloze vergaderingen voor je, de dure adviseurs en de zorgvuldig georganiseerde inspraakavonden die nodig waren om te ontdekken dat fietsers niet graag door auto's worden aangereden.

De gemeente noemt het vooruitgang. Dat is waar. Een kind dat werd geboren toen de werkzaamheden begonnen, kan nu over de voltooide route naar school fietsen.

Als er tenminste genoeg ruimte is.