World Leaders Express Deep Concern While the Middle East Continues to Ignore ThemWereldleiders zijn diep bezorgd, het Midden-Oosten trekt zich er niets van aan

The international community has once again called for immediate de-escalation in the Middle East, that sacred diplomatic ritual in which powerful nations gather to announce that terrible things are, indeed, terrible. At the United Nations, officials deliver solemn speeches, demand restraint and express their famous "deep concern", a phrase that has survived decades of warfare without ever appearing to inconvenience a single missile.

Meanwhile, governments involved in the conflict continue weighing military options, apparently unaware that someone in New York has issued a particularly serious statement. It is a fascinating spectacle: global politics behaving like an anxious parent, wagging a finger from the sidelines while the children have already set the entire playground on fire and started arguing over who owns the ashes.

Every escalation produces another emergency meeting, another photograph of worried diplomats and another promise that the international community will not stand idly by. It will, of course, sit instead. Preferably around an expensive conference table. The civilians caught in the violence have considerably less time for diplomatic theatre.

And somewhere in a beautifully furnished UN office, another official is preparing the ultimate weapon of international diplomacy: a strongly worded paragraph expressing concern about the previous strongly worded paragraph.

De internationale gemeenschap heeft opnieuw opgeroepen tot onmiddellijke de-escalatie in het Midden-Oosten, dat heilige diplomatieke ritueel waarin machtige landen samenkomen om te verklaren dat vreselijke dingen inderdaad vreselijk zijn. Bij de Verenigde Naties houden functionarissen plechtige toespraken, eisen ze terughoudendheid en spreken ze hun beroemde "diepe bezorgdheid" uit, een uitdrukking die decennia oorlog heeft overleefd zonder ook maar één raket te hinderen.

De regeringen die bij het conflict betrokken zijn, wegen intussen gewoon hun militaire opties af, kennelijk niet op de hoogte van het bijzonder ernstige statement dat iemand in New York heeft uitgegeven. Een fascinerend schouwspel: de wereldpolitiek gedraagt zich als een bezorgde ouder die vanaf de zijlijn met het vingertje zwaait, terwijl de kinderen het hele speelplein al in brand hebben gestoken en ruziën over wie de as krijgt.

Elke escalatie levert weer een spoedoverleg op, weer een foto van bezorgde diplomaten en weer de belofte dat de internationale gemeenschap niet werkeloos zal toekijken. Ze gaat natuurlijk zitten. Het liefst aan een dure vergadertafel. De burgers die klem zitten in het geweld hebben aanzienlijk minder tijd voor diplomatiek theater.

En ergens in een prachtig ingericht VN-kantoor bereidt alweer een ambtenaar het ultieme wapen van de internationale diplomatie voor: een krachtig geformuleerde alinea die bezorgdheid uitspreekt over de vorige krachtig geformuleerde alinea.