The Netherlands Discovers That Making Refugees Miserable Does Not Create More HousesNederland ontdekt dat vluchtelingen het leven zuur maken geen extra huizen oplevert

The Netherlands has developed an interesting approach to its housing and asylum crises: make life increasingly uncertain for refugees and hope that, somehow, more houses appear. Under rules introduced in June 2026, new asylum residence permits are valid for three years instead of five, while permanent asylum permits are no longer issued.

Meanwhile, politicians have pursued the abolition of the Spreidingswet, the law designed to distribute asylum reception responsibilities among municipalities. The Council of State warned that abolishing the law could actually worsen reception shortages.

Apparently, distributing people across available facilities is an unacceptable administrative burden, whereas repeatedly improvising emergency accommodation is a perfectly reasonable national strategy. The housing shortage, meanwhile, has been building for years.

Refugees did not invent restrictive planning procedures, construction delays or the remarkable Dutch tradition of discussing new housing until the proposed residents qualify for retirement. Yet asylum policy remains a convenient political distraction.

A family fleeing war is considerably easier to blame than fifteen years of inadequate housing construction. Perhaps the next government could solve the housing crisis by shortening everyone's residence permits to three years. The houses would still be missing, naturally.

But at least nobody would feel particularly welcome while waiting for one.

Nederland heeft een interessante aanpak bedacht voor zijn woon en asielcrisis: maak het leven van vluchtelingen steeds onzekerder en hoop dat er op de een of andere manier meer huizen verschijnen. Volgens regels die in juni 2026 zijn ingegaan, gelden nieuwe asielvergunningen drie jaar in plaats van vijf, en worden er geen permanente asielvergunningen meer verleend.

Politici werken intussen aan het afschaffen van de Spreidingswet, de wet die de opvang van asielzoekers over gemeenten moet verdelen. De Raad van State waarschuwde dat afschaffen van die wet de opvangtekorten juist kan verergeren.

Mensen verdelen over beschikbare plekken is kennelijk een onaanvaardbare administratieve last, terwijl steeds opnieuw noodopvang improviseren een volkomen redelijke nationale strategie is. Het woningtekort is intussen al jaren aan het groeien.

Vluchtelingen hebben de stroperige ruimtelijke procedures niet bedacht, de bouwvertragingen niet, en ook niet de opmerkelijke Nederlandse traditie om over nieuwe woningen te praten tot de beoogde bewoners met pensioen kunnen. Toch blijft asielbeleid een handige politieke afleiding.

Een gezin dat op de vlucht is voor oorlog krijgt een stuk makkelijker de schuld dan vijftien jaar te weinig bouwen. Misschien kan het volgende kabinet de wooncrisis oplossen door ieders verblijfsvergunning in te korten tot drie jaar. De huizen ontbreken dan natuurlijk nog steeds.

Maar dan voelt in elk geval niemand zich echt welkom terwijl hij op een woning wacht.