A Country Makes Room for SilenceEen land maakt ruimte voor stilte

Oslo said farewell to King Harald V, with a funeral procession and crowds gathered along the streets. After thirteen days of national mourning, the ceremonies offered the familiar precision with which states approach the untidy business of loss. Uniforms knew where to stand. Bells knew when to sound.

Grief, less well trained, followed its own schedule. The public theatre of monarchy briefly served a human purpose: it gave thousands somewhere to place their sadness.

Not every important occasion needs somebody explaining how important he is.

Oslo nam afscheid van koning Harald V, met een rouwstoet en mensenmassa’s langs de straten. Na dertien dagen nationale rouw boden de ceremonies de vertrouwde precisie waarmee staten de rommelige zaak van verlies benaderen. Uniformen wisten waar ze moesten staan. Klokken wisten wanneer ze moesten luiden.

Verdriet, minder goed getraind, volgde zijn eigen schema. Het publieke theater van de monarchie diende even een menselijk doel: het gaf duizenden mensen een plek voor hun verdriet.

Niet elke belangrijke gelegenheid heeft iemand nodig die uitlegt hoe belangrijk hij is.