The Apology Finally Finds Its SubjectDe excuses vinden eindelijk hun onderwerp

After a long parliamentary evening, David van Weel acknowledged that his account of unhandled police reports had put MPs on the wrong track. The explanation had been incomplete. Reaching that sentence required more political effort than a sentence of that size should reasonably consume.

Earlier regret had concerned impressions and disagreement; the opposition wanted responsibility attached to an actual action. An apology is a remarkably economical device when used promptly. Left unattended, it expands into a debate, a crisis and several competing versions of what the speaker intended.

Meanwhile, the police reports remained the problem that mattered outside the chamber.

Na een lange avond in de Kamer erkende David van Weel dat zijn uitleg over onbehandelde aangiftes Kamerleden op het verkeerde been had gezet. De toelichting was onvolledig geweest. Die zin bereiken kostte meer politieke moeite dan een zin van dat formaat redelijkerwijs zou mogen kosten.

Eerdere spijt ging over indrukken en meningsverschillen; de oppositie wilde verantwoordelijkheid gekoppeld aan een echte handeling. Een excuus is een opvallend zuinig instrument als je het snel gebruikt. Laat je het liggen, dan groeit het uit tot een debat, een crisis en meerdere versies van wat de spreker bedoelde.

Intussen bleven de aangiftes het probleem dat er buiten de zaal toe deed.