Canadian Separatists Discover That Polite Meetings At The American State Department Do Not Count As VotesCanadese separatisten ontdekken dat beleefde gesprekken op het Amerikaanse ministerie geen stemmen opleveren

The Canadian province of Alberta has held its long awaited vote on independence, and the result has been impressively unkind to the people who demanded it. In Monday's referendum, question ten of ten asked whether Alberta should stay a province of Canada or start the legal process toward a binding separation vote.

Preliminary counts put the stay side at around 76 percent; official results follow on 29 October, and the government itself had declared none of the ten questions binding. The movement was driven by a coalition of activists and conservative politicians profoundly irritated by federal energy policy and old pandemic rules.

Leaders of the Alberta Prosperity Project had tried to lend their quest for sovereignty some weight by meeting officials of the US State Department in Washington several times, apparently believing that freedom is best negotiated in a foreign office building. The State Department called the contacts routine and said no commitments were made.

British Columbia's premier called the outreach treason. The logistical confidence was staggering.

Activists set out to detach a vast territory from a modern nation while largely ignoring the First Nations whose treaties predate the province itself; in May a court ruled that they had not been consulted and that separation on these terms would violate treaty rights. Prime Minister Mark Carney now says Albertans chose unity.

The movement operated on the beautiful fiction that founding a country requires only regional resentment and a few promising conversations with foreign diplomats, and the voters politely declined to share it.

De Canadese provincie Alberta heeft haar langverwachte stemming over onafhankelijkheid gehouden, en de uitslag is indrukwekkend onvriendelijk voor de mensen die erom vroegen. In het referendum van maandag vroeg vraag tien van tien of Alberta een provincie van Canada moet blijven of het juridische traject naar een bindend afscheidingsreferendum moet starten.

Voorlopige tellingen geven de blijvers zo'n 76 procent; de officiële uitslag volgt op 29 oktober, en de provinciale regering had zelf al verklaard dat geen van de tien vragen bindend is. De beweging werd gedreven door een coalitie van activisten en conservatieve politici die diep geërgerd zijn over het federale energiebeleid en oude coronaregels.

Leiders van het Alberta Prosperity Project probeerden hun streven naar soevereiniteit gewicht te geven met meerdere gesprekken bij het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken in Washington, kennelijk in de overtuiging dat vrijheid het best wordt uitonderhandeld in een buitenlands kantoorgebouw. Het ministerie noemde de contacten routine en zei dat er niets was toegezegd.

De premier van Brits-Columbia noemde de toenadering verraad. Het logistieke zelfvertrouwen was verbluffend.

Activisten wilden een enorm gebied losmaken van een moderne staat en negeerden daarbij grotendeels de First Nations, wier verdragen ouder zijn dan de provincie zelf; in mei oordeelde een rechter dat zij niet waren geraadpleegd en dat afscheiding op deze voorwaarden verdragsrechten zou schenden. Premier Mark Carney zegt nu dat Alberta voor eenheid heeft gekozen.

De beweging dreef op de mooie fictie dat je voor een eigen land alleen regionale wrok en een paar veelbelovende gesprekken met buitenlandse diplomaten nodig hebt, en de kiezers bedankten beleefd voor die gedachte.