Germany's Former Spy Chief Suspected of Forgetting Which Side He Was Spying ForOud-spionagebaas van Duitsland verdacht van vergeten voor welke kant hij spioneerde

A former head of Germany's intelligence service is under investigation on suspicion of espionage, raising an awkward question for an organisation whose entire purpose is discovering what people are hiding. The agency responsible for protecting national secrets now faces allegations involving someone who once had access to its most sensitive information.

Apparently, keeping an eye on everyone becomes considerably harder when the person worth watching used to run the surveillance department. Intelligence agencies spend enormous amounts of public money tracking threats, analysing suspicious behaviour and explaining why ordinary citizens should accept increasingly sophisticated surveillance.

Yet the possibility of trouble within their own leadership presents a rather embarrassing problem. One imagines the emergency meetings: serious officials sitting around expensive tables, discussing how an organisation dedicated to knowing everything somehow managed to miss something rather important.

There will undoubtedly be investigations, security reviews and reassuring statements about lessons being learned. Perhaps even a special committee to investigate why the previous committees failed to notice anything.

The public, meanwhile, can take comfort in knowing that Germany's intelligence services remain deeply committed to uncovering secrets.

Especially, it seems, their own.

Een voormalige chef van de Duitse inlichtingendienst wordt verdacht van spionage, en dat is een pijnlijke vraag voor een organisatie die als enige doel heeft uit te zoeken wat mensen verbergen. De dienst die de staatsgeheimen moet beschermen, heeft nu te maken met verdenkingen tegen iemand die ooit bij de gevoeligste informatie kon.

Iedereen in de gaten houden wordt kennelijk een stuk lastiger als de persoon die je moet volgen vroeger de afdeling surveillance leidde. Inlichtingendiensten geven enorme bedragen aan publiek geld uit aan het volgen van dreigingen, het analyseren van verdacht gedrag en het uitleggen waarom gewone burgers steeds geavanceerdere surveillance moeten accepteren.

De mogelijkheid van problemen in de eigen top is dan best gênant. Je ziet de crisisoverleggen voor je: ernstige ambtenaren rond dure tafels die bespreken hoe een organisatie die alles wil weten iets nogal belangrijks heeft kunnen missen.

Er komen ongetwijfeld onderzoeken, veiligheidsevaluaties en geruststellende verklaringen over geleerde lessen. Misschien zelfs een speciale commissie die moet uitzoeken waarom de vorige commissies niets hebben gemerkt.

Het publiek kan zich intussen troosten met de gedachte dat de Duitse inlichtingendiensten zich volledig blijven inzetten om geheimen te ontrafelen.

Vooral, zo lijkt het, hun eigen.