Dutch Government Discovers That a Cardboard Box Is Technically a Housing OpportunityKabinet ontdekt dat een kartonnen doos technisch gezien een woonkans is

The Netherlands is facing a shortage of approximately 384,000 homes, prompting the government to announce 50 new measures to accelerate construction. Apparently, the previous measures were insufficiently numerous to convince a building to exist.

With planning and permits taking around eight years, Dutch authorities now promise to cut that time in half by 2030. A magnificent achievement: future generations may finally receive permission to build the homes their parents needed.

Meanwhile, young adults remain trapped in their childhood bedrooms, paying increasingly absurd rents or competing against investors for apartments barely larger than a respectable wardrobe. At this point, the government might consider recognising cardboard boxes as affordable housing.

Add a postcode, describe the ventilation holes as sustainable architecture, and charge €1,200 a month for an authentic urban living experience. Naturally, the box would require planning permission, an environmental assessment and approval from three municipal departments.

By the time construction was authorised, the cardboard would have decomposed. The government insists that everyone deserves a home. The housing market agrees, provided everyone is either wealthy or recently deceased with a substantial inheritance.

And somewhere in The Hague, another committee is being established to investigate why people cannot live inside government promises.

Nederland heeft een tekort van ongeveer 384.000 woningen, en het kabinet kondigt daarom 50 nieuwe maatregelen aan om sneller te bouwen. De vorige maatregelen waren kennelijk niet talrijk genoeg om een gebouw over te halen te bestaan. Omdat plannen en vergunningen zo'n acht jaar duren, belooft Den Haag die tijd in 2030 te halveren.

Een geweldige prestatie: toekomstige generaties krijgen misschien eindelijk toestemming om de huizen te bouwen die hun ouders nodig hadden. Jongvolwassenen zitten intussen vast in hun kinderkamer, betalen steeds absurdere huren of strijden met beleggers om appartementen die nauwelijks groter zijn dan een fatsoenlijke kledingkast.

Het kabinet zou inmiddels kunnen overwegen kartonnen dozen te erkennen als betaalbare woning. Plak er een postcode op, noem de ventilatiegaten duurzame architectuur, en vraag 1.200 euro per maand voor een authentieke stedelijke woonbeleving.

Natuurlijk heeft de doos dan een omgevingsvergunning nodig, een milieutoets en goedkeuring van drie gemeentelijke afdelingen. Tegen de tijd dat de bouw mag beginnen, is het karton al verteerd. Het kabinet houdt vol dat iedereen recht heeft op een woning.

De woningmarkt is het daarmee eens, zolang je rijk bent of net bent overleden met een flinke erfenis.

En ergens in Den Haag wordt alweer een commissie opgericht die moet uitzoeken waarom mensen niet in overheidsbeloftes kunnen wonen.